Το παρόν άρθρο αναφέρεται στο έργο του Χριστού, το οποίον επιτεύχθη με την ενανθρώπησή Του και που αποσκοπούσε εις την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

Ο Χριστός από τούς ουρανούς οπού ευρίσκετο, ως Υιός και Λόγος του Θεού, εκατέβη εις την γη για να πραγματοποιήσει την σωτηρία του ανθρώπου, ο οποίος μετά την παρακοή των Πρωτοπλάστων είχε κυριευθεί από την αμαρτία και τον θάνατο.

Η ενσάρκωσις του Θεού Λογου επραγματοποιήθει με την Χάρη και την υπερφυσική επέμβαση του Παναγίου Πνεύματος στο πρόσωπο της Παρθένου Μαρίας, από την οποία και γεννάται ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ως ο Λυτρωτής και ο Μεσσίας στην ιστορία της ανθρωπότητος.

«Τον δι’ ημάς τούς ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν».

Ο  άνθρωπος μετά την πτώση του, έχασε τον Παράδεισο και όλα τα αγαθά που απολάμβανε σ’ αυτόν, μαζί με τα δώρα της λεγομένης αρχέγονης δικαιοσύνης, ήτοι: αθωότητα, ακακία, αμεριμνισία, αθανασία, αφθαρσία κλπ.

Η αμαρτία που εισήλθε στην ζωη του έφθειρε την ανθρωπίνη του φύση και αποτελούσε μία μόνιμη απειλή πνευματικού θανάτου, μακριά από τον Θεο.

Για τον λόγο αυτό, για να γλιτώσει ο άνθρωπος από την αμαρτία και τον πνευματικό θάνατο που τον απειλούσε, ήρθε ο Θεός στην γη, για να σώσει το πλάσμα Του και να το ξαναφέρει κοντα Του.

«Κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου».

Ο  Υιός και Λογος του Θεού εκατέβη από τον ουρανό και ήλθε να κατοικήσει εις την γη! «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». (Ιω. α , 14)

Το μυστήριο της ενανθρωπήσεως έλαβε χώρα με την επέμβαση του Αγίου Πνεύματος, εις την Παρθένο Μαρία. Ο  Θεός δηλαδή, προκειμένου να σώσει τον άνθρωπο κατεδέχθει (!) να κατέβει εις την γη και να χωρέσει, Αυτός, ο αχώρητος, εις την κοιλίαν της Αειπαρθένου Μαρίας!

Εδώ παρατηρούμε ότι, η φθαρτη ανθρωπίνη φύσις, η οποία ευρίσκετο εις πτώσιν, έπρεπε να συμβάλλει και η ίδια στην σωτηρία της.

Γι’ αυτό προσφέρει την σεμνή και ταπεινή και άσπιλη κόρη της Ναζαρέτ, η οποία θα εδάνειζε στον Θεο την σάρκα της, για να μπορέσει να έλθει ως άνθρωπος στην γη!

«Και ενανθρωπήσαντα».

Η Θεία ενανθρώπησις είναι γεγονός πραγματικό, αδιαμφισβήτητο και ιστορικό.

Ο Λόγος του Θεού γίνεται άνθρωπος, λαμβάνει σάρκα και οστά. Στο πρόσωπό Του ενώθησαν δύο πλήρεις φύσεις, η θεία φύσις και η ανθρωπίνη φύσις.

Η ένωσις αυτή των δύο φύσεων του Χριστού, ονομάζεται υποστατική ένωσις και εγένετο «ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως». (Δ  Οἰκουμενική Σύνοδος)

Έχοντας ο Χριστός δύο φύσεις, θεία και ανθρωπίνη, έχει και δύο φυσικές θελήσεις, καθώς και δύο φυσικές ενέργειες, την θεία και την ανθρωπίνη.

Η υποστατική ένωσις των δύο φύσεων είναι ακόμη ένα μυστήριο της Πιστεως μας, που το πτωχό και αδύνατο μπροστά στα μεγαλεία του Θεού μυαλό μας, δεν μπορεί να αντιληφθεί και να συλλάβει, αλλά ούτε και να γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο έγινε η ένωσις αυτή.

Οι Άγιοι και Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας ανέπτυξαν θεολογικά όλα αυτά και πολλά περισσότερα και εμείς οι μικροί και ταπεινοί, αυτούς μελετούμε, ακολουθούμε και εμπιστευόμεθα.