Σύμφωνα με την Δογματική διδασκαλία της διαχρονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μας (και όχι της εκάστοτε Διοικούσης Εκκκλησίας-Συνόδου) ο Παπισμός είναι αίρεσις, καθώς  και μήτρα πολλών αιρέσεων και πλανών. 
 

Η πρώτη και μεγαλύτερη αίρεσίς τους είναι η διδασκαλία του Filioque, της εκπορεύσεως δηλαδή του Αγίου  Πνεύματος και εκ του Υιού, η οποία είναι αντίθετη με όσα ο ίδιος ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός, εδίδαξε περί του Αγίου Πνεύματος:

«Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ». ⁽¹⁾

Είναι ακόμη αντίθετη και με το Σύμβολον της Πίστεώς μας, (το οποίον ήτο κοινόν και διά την Ανατολικήν και διά την Δυτικήν Εκκλησίαν, τουλάχιστον μέχρι και τον 8ον και 9ον αιώνα) το οποίον σαφέστατα και ξεκάθαρα μας λέγει ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται ΜΟΝΟΝ εκ του Πατρός: 
«Καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό κύριον, τό ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον, τό σύν Πατρί καί Υἱῶ συμπροσκυνούμενον καί συνδοξαζόμενον, τό λαλήσαν διά τῶν προφητῶν». (Ἄρθρον 8ον)

Σύνολος ακόμη ο χορός των Αγίων Πατέρων και σε Συνόδους και ξεχωριστά θεωρούν τον Παπισμό αίρεση, διότι εκτός του Filioque παρήγαγε και πλήθος άλλων πλανών, όπως το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα, τα άζυμα, το καθαρτήριο πυρ, την άσπιλο σύλληψη της Θεοτόκου, την κτιστή Χάρη, την εξαγορά των αφέσεων (indulgentiae), την βλάσφημη θεωρία του Ανσέλμου περί «θείας ικανοποιήσεως»· άλλαξε όλη σχεδόν την διδασκαλία και πράξη για το Βάπτισμα, το Χρίσμα, την Θεία Ευχαριστία και τα άλλα μυστήρια και μετέτρεψε την Εκκλησία σε κοσμικό κράτος.

Ο σημερινός Παπισμός παρεξέκλινε πολύ περισσότερο του μεσαιωνικού Παπισμού από την διδασκαλία της Εκκλησίας,  ώστε δεν αποτελεί πλέον συνέχεια της αρχαίας  Δυτικής Εκκλησίας.

Εισήγαγε πλήθος νέων υπερβολών στην «Μαριολογία», όπως την διδασκαλία περί της Θεοτόκου ως «συλλυτρώτριας» (corredemptrix) του ανθρωπίνου γένους.

Ενίσχυσε την «Χαρισματική Κίνηση» πεντηκοστιανικών ομάδων, δήθεν πνευματοκεντρικών.

Υιοθέτησε ανατολικές πνευματικές μεθόδους προσευχής και διαλογισμού.

Εισήγαγε νέες καινοτομίες στη Θεία Λατρεία, όπως τους χορούς και τα μουσικά όργανα. Εσυντόμευσε και ουσιαστικά κατέστρεψε την Θεία Λειτουργία. 

Στον χώρο του Οικουμενισμού έθεσε τις βάσεις για την Πανθρησκεία με την Β’ Βατικάνειο Σύνοδο, αναγνωρίζοντας την «πνευματική ζωή» των αλλοθρήσκων.

Εξακολουθεί να στηρίζει την «Ουνία», αυτήν την καρικατούρα της Ορθοδοξίας, με την οποία ως δούρειο ίππο εξαπατά και προσηλυτίζει πιστούς,  διαψεύδοντας έτσι πανηγυρικά τις δήθεν ειλικρινείς προθέσεις της για ένωση.

Γενικώς υπάρχει ριζική αλλαγή του Παπισμού και στροφή προς τον Προτεσταντισμό μετά την Β’ Βατικάνειο Σύνοδο, ως και υιοθέτηση διαφόρων "πνευματικών" κινημάτων της «Νέας Εποχής».

Κατά τον Άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης, τον Μυσταγωγό, ο Παπισμός προκάλεσε στην Εκκλησία μεγαλύτερη ζημία από όση προκάλεσαν όλες μαζί οι αιρέσεις και τα σχίσματα.

Οι Ορθόδοξοι είχαμε κοινωνία με τους προ του σχίσματος πάπες και πολλούς πάπες τους εορτάζουμε ως αγίους. Όμως οι μετά το σχίσμα πάπες είναι αιρετικοί και αντίχριστοι, σύμφωνα και με τα λόγια του μεγάλου και σύγχρονου Αγίου μας Κοσμά του Αιτωλού:
«Ὁ ἕνας ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ εἶναι ὁ ΠΑΠΑΣ, καί ὁ  ἕτερος εἶναι αὐτός πού εἶναι στό κεφάλι μας...  αὐτοί οἱ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ εἶναι εἰς τήν ΑΠΩΛΕΙΑΝ...». .⁽²⁾

Έπαυσαν να είναι διάδοχοι στον θρόνο της Ρώμης, δεν έχουν αποστολική διαδοχή, επειδή δεν έχουν την πίστη των Αποστόλων και των Πατέρων. Δια τον λόγο αυτόν τον εκάστοτε πάπα «οὐ μόνον οὐ κοινωνικόν ἔχομεν, ἀλλά καί αἱρετικόν ἀποκαλοῦμεν».

Και όπως λέγει ο Άτλας της Ορθοδοξίας Μάρκος ο Ευγενικός: «Ἡμεῖς δι’ οὐδέν ἄλλο ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων, ἀλλ’ ἤ  ὅτι εἰσίν οὐ μόνον σχισματικοί, ἀλλά καί αἱρετικοί».⁽³⁾ 

Λόγω όλων αυτών των αιρέσεων και βλασφημιών, ιδιαιτέρως  εναντίον του Αγίου Πνεύματος με την διδασκαλία περί του Filioque, έχασαν το Άγιο Πνεύμα, και όλα σ’ αυτούς είναι αχαρίτωτα. Κανένα μυστήριό τους δεν είναι έγκυρο σύμφωνα με την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και κατά τον Άγιο Συμεών:

«Βλασφημοῦσιν ἄρα οἱ καινοτόμοι καί πόρρω τοῦ Πνεύματος εἰσί, βλασφημοῦντες κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί οὐκ ἐν αὐτοῖς ὅλως τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· διό καί τά αὐτῶν ἀχαρίτωτα, ὡς τήν χάριν τοῦ Πνεύματος  ἀθετούντων  καί ὑποβιβαζόντων αὐτό... διό καί τό Πνεῦμα οὐκ ἐν αὐτοῖς τό Ἅγιον, καί οὐδέν πνευματικόν ἐν αὐτοῖς καί καινά πάντα καί  ἐξηλλαγμένα τά ἐν αὐτοῖς καί παρά τήν θείαν παράδοσιν».⁽⁴⁾

Παραπομπές

⁽¹⁾ (Ιω. ιε΄ , 26)

⁽²⁾  Άγιος Κοσμάς Διδαχή Η’ (Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Διδαχές, εις Ι. ΜΕΝΟΥΝΟΥ, εκδόσεις «Τήνος», Αθήνα,)

⁽³⁾ Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός εν τη ΚΕ’ συνελεύσει της ψευδοσυνόδου Φεράρας. Βλέπε και Ιερόν Πηδάλιον ερμηνεία ΜΣΤ’ Αποστ. Καν., σελ. 55

⁽⁴⁾ Διάλογος 23, PG 155, 120-121. Επιστολή περί των Μακαρισμών 5, εν D. BALFOUR, Συμεών αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (1416/17-1429), Έργα Θεολογικά, Ανάλεκτα Βλατάδων 34, Θεσσαλονίκη 1981, σελ. 226